|
AMSTERDAM - Vakantie is voor mensen met een chronische ziekte of aandoening minder vanzelfsprekend. Aan het eropuit gaan, gaat dikwijls een complex proces van organiseren en regelen van aanpassingen vooraf.
De Telegraaf besteedt de komende weken volop aandacht aan de Patiënt op Vakantie. VANDAAG: Mee met De Zonnebloem.
Alles wat tegen kan zitten, zat tegen: eindeloze files, oponthoud bij de paspoortcontrole en de Kanaaltunneltrein gemist. Zelfs in de hotelkamers was bij aankomst van alles mis. "Toch hoorde je onze gasten niet klagen. Voor hen is dit de vakantie van hun leven en ze genieten volop, van álle dingen die gebeuren!"
 Regien Catsburg (45), hoofd verpleging van de Zonnebloemreis naar Londen, oogt tevreden. En ze geniet, net als haar gasten. "Het is een soort verslaving, dit vrijwilligerswerk."
Voor de 67e keer is Regien mee met mensen die door een lichamelijke beperking niet alleen op vakantie kunnen. "Dit is heel bijzonder. Je ziet dat mensen vanuit hun ellende zó kunnen genieten." Iedere reis weer valt het de verpleegkundige op dat de sfeer binnen de kortste keren geweldig is: "Net een grote familie."
Zestien vrijwilligers reizen met achttien gasten, allen tussen 45 en 65 jaar, met de bus naar Londen. Sommige vakantiegangers kunnen helemaal niet staan, anderen zetten een enkel stapje met een stok. Voor iets langere afstanden zijn ze allemaal afhankelijk van hun rolstoel, onder meer een voorwaarde om met een reis van De Zonnebloem mee te mogen.
Toilet
Dit keer worden ze niet door familie of partner geduwd, zodat de mantelzorgers zélf ook kunnen meegenieten. De uitstapjes worden veelal gezamenlijk gemaakt, met de hele groep. Maar sommigen kiezen ervoor om - net als vroeger - met hun partner, en één of twee vrijwilligers, naar een museum te gaan.
Regien: "We komen graag aan individuele wensen tegemoet." Het blijkt wel een hele onderneming om met een lichamelijke handicap met het openbaar vervoer te reizen. "Maar het is heerlijk om te zien dat echtparen weer met elkaar dingen kunnen doen."
Reizen in een grote stad is spannend, en al helemaal in een rolstoel. Even naar een toilet gaan is er voor velen niet bij, daarvoor moeten we naar een speciale locatie. Af en toe moeten we daarvoor zelfs een omweg van drie kwartier maken. Maar dan heb je ook wel wat: in een openbaar invalidentoilet, vlak bij de Big Ben, is zelfs een tillift en een aankleedtafel aanwezig.
Overwinning
 Ziekenverzorgster José Verschuuren (54) uit Oldetrijne is ook alweer voor de negentiende keer mee. Ze merkt op dat er misschien niet zo heel veel mooie dingen in Londen bezichtigd kunnen worden. "Maar het is voor de meesten toch een overwinning om met deze reis mee te gaan. Dat we hen, ondanks hun handicap, toch een stukje van de wereld kunnen laten zien is geweldig!"
José: "Je hoort wel eens dat wij onze vrije tijd opofferen. Maar zo zie ik dat helemaal niet. Deze vakantie heeft een grote meerwaarde. Door te geven, krijg ik zoveel terug. Dat iedereen het naar zijn zin heeft, dat is echt kicken! Bovendien is het vaak hartverwarmend hoe mensen met elkaar omgaan. En we discussiëren over belangrijke dingen in het leven. Bijvoorbeeld: blijf je bij je partner, die ineens afhankelijk van je wordt? Kun en wil je die verzorgen, of kies je ervoor om weg te gaan?"
Regien vult aan: "Door te zien dat het jou ook ieder moment kan gebeuren, leer ik relativeren." Er is wel een schaduwzijde: de tranen die aan het eind van de reis vloeien.
Regien: "Velen gaan weer terug naar hun plekje 'achter de geraniums'. Daar missen ze vaak de aandacht die er hier wel voor ze is."
Bron: www.telegraaf.nl, 11 augustus 2009
|
YUUB English